او با اشاره به اينكه نقد به بارور شدن قلم‌ها و نوشته‌ها مي‌انجامد كه متاسفانه هنوز در ميان اصحاب رسانه‌هاي داخلي جا نيفتاده است، ادامه داد: قرار گرفتن حجم وسيعي از اخبار رسانه‌ها، در چارچوب اخبار دولتي و فضاي مديريتي كشور باعث شده است محتواي رسانه‌ها تقريبا يكسان شود. در حال حاضر حجم اخبار دولتي يا رسمي كشور با حجم اخبار اجتماعي و مردمي رسانه‌ها، به هيچ وجه قابل مقايسه نيست كه اين امر نيز از دولتي بودن بخش‌هاي مختلف كشور ناشي شده و علاوه بر دولتي كردن تحليل‌ها، آن‌ها را به جاي پيش‌بردن به سمت نقد سازنده، به تعريف و تمجيد از شرايط موجود سوق مي‌دهد.

اين روزنامه‌نگار تصريح كرد: در نگارش نقد و تحليل مطالب بايد بستر واقعي تشريح شده و سپس در حوزه‌هاي مختلف اعلام نظر شود كه در حوزه‌ي اول يعني بيان وقايع، شايد شباهتي وجود داشته باشد، اما در حوزه‌ي اعلام نظر، به دليل استفاده از نظرات صاحبنظران و كارشناسان حوزه‌هاي مختلف، بايد مطالبي مختلف و متفاوت داشته باشيم كه در اين امر نيز رسانه‌هاي داخلي به دليل نبود آمار و نظريه پردازي و نداشتن جهت‌گيري براي آينده، به شعار نزديك شده‌اند.

وي با اشاره به اينكه مصاحبه به مقالات، تنوع و رنگ و بويي خاص مي‌دهد، خاطر نشان كرد: شكل‌گيري تشكل‌هاي مختلف با جايگاه و برنامه‌اي مشخص در درون جامعه، ضمن تنوع بخشيدن به محتواي رسانه‌ها در آگاهي‌دهي بيش‌تر به مردم نيز كمك مي‌كند.

قاسم‌زاده در ادامه با بيان اين كه اغلب نوشته‌هاي رسانه‌هاي داخلي، در چارچوب اطلاع‌رساني درباره‌ي وقايع تهران به عنوان مركز ايران محدود و در نهايت به يكساني محتواي آن‌ها منجر مي‌شود، اضافه كرد: وقتي قلم روزنامه‌نگاران از اخبار سطح وسيعي از كشور غافل شده و تنها به تعامل با ارگان‌ها، اشخاص، اماكن و احزاب خاصي محدود شود، اخبار، مواضع، تحليل‌ها و برداشت‌هاي يكساني را در رسانه‌ها شاهد خواهيم بود كه باعث مي‌شود مخاطبان نيز به دريافت اخبار از يك رسانه‌ي خاص بسنده كرده و سراغ رسانه‌ها‌ي ديگري نروند.

او كاهش رشد تيراژ مطبوعات، محدود شدن اطلاع‌رساني به مردم در يك سطح مشخص، گرايش مردم به كانال‌هاي ديگر براي آگاهي از اخبار، داغ شدن بازار شايعات و لطمه وارد شدن به آگاهي كلي جامعه را از نتايج يكساني در رسانه‌هاي داخلي عنوان و خاطر نشان كرد: به نظر مي‌رسد همكاري و هماهنگي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، انجمن‌هاي صنفي روزنامه‌نگاري، مجامع علمي و دانشگاهي و همچنين خود روزنامه‌نگاران، در ايجاد يك برنامه‌ي مشخص و زمان‌بندي شده براي رسيدن به نقطه‌ي مطلوب در حوزه‌ي رسانه‌هاي داخلي و رهايي از يكساني محتوا در آن‌ها بسيار مهم و كارگشاست.